Ga naar hoofdinhoud

Geestelijke Verzorging

Afspraak & Contact

Als u contact wilt met een geestelijk verzorger, kunt u dat kenbaar maken aan de verpleging of telefonisch via het centrale nummer.

088 – 459 7777

088 – 459 7777

Bereikbaar op werkdagen van 08.00-18.00 uur. Weekenden en feestdagen van 09.00-12.00 uur.

Locaties

Heerlen

Sittard-Geleen

Waar staan wij voor?

Wanneer ziekte en ziekenhuisopname u overkomen, kan dat gevoelens losmaken van onzekerheid, angst, somberheid, twijfel, eenzaamheid of verdriet. Ingrijpende gebeurtenissen roepen soms vragen op over het bestaan en zingeving. Ze raken aan de levensvragen.

De geestelijke verzorgers van Zuyderland bieden u een luisterend oor en persoonlijke aandacht om gevoelens en gedachten te kunnen delen. Zij ondersteunen patiënten en naasten bij vragen rondom zingeving. Samen kijken we naar wat troostend en helpend kan zijn. Dit kan naast een gesprek ook het verzorgen van een passend ritueel zijn.

Afspraak & Contact

Als u contact wilt met een geestelijk verzorger, kunt u dat kenbaar maken aan de verpleging of telefonisch via het centrale nummer.

088 – 459 7777

088 – 459 7777

Bereikbaar op werkdagen van 08.00-18.00 uur. Weekenden en feestdagen van 09.00-12.00 uur.

Locaties

Heerlen

Sittard-Geleen

Brand een kaarsje

Steek een online kaarsje aan met een persoonlijke boodschap om iemand te herinneren of te steunen.

Herfstzicht

Opeens stond ik tussen de steenresten van Ruthven Barrack,

een 18e eeuwse kazerne in de schotse regio Highland.

Het was echt ‘opeens’; we kregen een georganiseerde reis cadeau,

maakten deel uit van een grote groep gelukkigen, hoefden nergens aan denken, alleen op tijd in bussen te stappen met de juiste (vooral warme) kleding en (stevige) schoenen.

Alles liep op rolletjes tot op dit ene moment; we moesten wachten totdat de andere bus haar accu had vervangen. En zo kwam het dat ik hier stil kwam te staan.

Ik stond bovenop een heuvel, tussen oude stenen en keek door -een duidelijk nieuwer- poortje naar het landschap. Het was duidelijk: de herfst was begonnen.

In de afgelopen weken werd de herfst vaak gethematiseerd, viel mij op;

we gaan weer snotteren, het aantal Coronabesmettingen neemt toe,

wat gaat de temperatuur doen (en wat onze gasrekening),

hoe komen wij de winter door, hoe diegenen die geen verwarming hebben (of geen huis)?

En wat als de oorlog hierheen komt? De dingen wegen nog zwaarder zonder licht.

Ook in de kleinere verhalen kwam hij voorbij: het lange binnen moeten zitten nu de zomer weer voorbij is, het herdenken van de mensen die ontvallen zijn. Mij trof ook de stille vraag: ga ik de lente wel weer halen?

Ik keek – daar in Schotland- naar de oude stenen van de kazernemuren:

Wat zouden zij kunnen vertellen; over het komen- en gaan van al die seizoenen en de mensen van ‘reeds voorbij’?

 

 

Een gedicht van Rutger Kopland schoot door mijn hoofd:

Al die jaren dat ik zat te kijken

op het terras aan de rivier

dacht ik hetzelfde; niet omdat dit uitzicht

zo mooi is, niet om het mooie

moet ik blijven kijken

maar omdat dit landschap met zijn rivier

aan niets anders doet denken

aan zichzelf

de rivier neemt mijn gedachten mee

het landschap in – en van alles wat ik zie

weet ik dat het anders had kunnen zijn

maar dat is het niet

Opeens weet ik weer waarom herfst en ik goed samengaan; elementen van leven én dood bij elkaar, soms lieflijk, soms onstuimig. Schoonheid en verval, een cirkel van leven.

Ja, het gaat over mij, over ons. Leven is altijd een verrassing: wat er komt is de vraag. Dát er iets komt is zeker: het hangt in de lucht.

Ik neem mij voor om een herfstkrans te maken. Om er straks vier kaarsen in te zetten.

 

Melanie Broos, geestelijk verzorger