Geestelijke Verzorging en Pastoraat

Afspraak & Contact

Als u contact wilt met een geestelijk verzorger, kunt u dat kenbaar maken aan de verpleging of telefonisch via het centrale nummer.

088 – 459 7777

088 – 459 7777

Bereikbaar op werkdagen van 08.00-18.00 uur. Weekenden en feestdagen van 09.00-12.00 uur.

Locaties

Heerlen, tel secretaresse: 088 - 459 7820

Tussenverdieping, ruimte 49.

Sittard-Geleen

Ziekte of opname in een ziekenhuis is geen alledaagse gebeurtenis voor een mens. Zo’n ingrijpende gebeurtenis kan veel emoties of gevoelens losmaken en vragen oproepen over het bestaan en de zingeving ervan. In die omstandigheden kan het delen van gedachten en gevoelens steun bieden. De geestelijk verzorgers van Zuyderland verlenen op een passende, discrete wijze geestelijke ondersteuning aan zowel patiënten als hun naasten.

Team Heerlen
Team Sittard-Geleen
Ethiek en moreel beraad
Rituelen
Vieringen
Stilteruimte
Doopbewijzen

Afspraak & Contact

Als u contact wilt met een geestelijk verzorger, kunt u dat kenbaar maken aan de verpleging of telefonisch via het centrale nummer.

088 – 459 7777

088 – 459 7777

Bereikbaar op werkdagen van 08.00-18.00 uur. Weekenden en feestdagen van 09.00-12.00 uur.

Locaties

Heerlen, tel secretaresse: 088 - 459 7820

Tussenverdieping, ruimte 49.

Sittard-Geleen

Advent
Ingebed
Meditatietekst
Nieuwsbrieven Sittard-Geleen

Tijd van hoopvol wachten en verlangen

De roos van Jericho

De hoop en het verlangen levend houden is
weten dat de toekomst aanwezig is in het hier en nu.
Hoop en verlangen is weten dat
in de roos van Jericho het leven aanwezig is,
ook al ziet die plant er nog zo verdord en verdroogd uit.
Het is ook weten dat die roos zich zal
ontvouwen tot een vruchtbare plant,
weten dat de woestijn zal bloeien.

Hoop en verlangen is
weten dat de toekomst al aanwezig is
en daarom blij kunnen zijn.

Tekst naar Huub Welzen, Tasten naar het geheim
Afbeelding Info Dieren en natuur

Lang leve de eindigheid

Een groot deel van ons leven besteden we aan behoud. We willen dat de dingen in ons leven behouden blijven in plaats van eindigen. De dingen die we kunnen, de mate van gezondheid die we hebben, de mogelijkheden die we hebben, willen we houden. We willen ook graag jong blijven en doen daar van alles aan, liefst met een sportieve levensstijl, zonder rimpels, met de laatste technische snufjes en altijd op de hoogte van het laatste nieuws. Wie zou er nu op jonge leeftijd willen denken aan het pensioen, de aftakeling en je voorkeur voor een manier van sterven?

Als je mensen vraagt naar hun beeld van lijden en dood, levert dat vooral grote verbaasde ogen en langdurige stiltes op. Zelfs de professionals op het gebied van eindigheid – zo mag je zorgmedewerkers toch noemen – hebben er moeite mee diezelfde eindigheid onder ogen te zien. Soms willen we mensen maar door blijven behandelen omdat we het gesprek over het onvermijdelijke einde niet aandurven. “Weg met de eindigheid” lijkt ons innerlijk dan uit te roepen.

En toch moet je je tot de eindigheid verhouden. Tja, vorige maand werd ik vijftig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nogal onder de indruk was van dit noodlot. Ik troostte me met de gedachte dat er anderen zijn die deze leeftijd niet halen en dat ik dus tot het fortuinlijke deel van onze soort behoor. Maar echt helpen deed dat niet. Een collega in het ziekenhuis knikte meewarig en zei: “De meeste boterhammen heb je nu wel gegeten”. Maar ook voor wie nog geen vijftig is, is de eindigheid niet te vermijden. En inderdaad herinner ik me dat ik er erg van onder de indruk was toen ik als zevenjarige te horen kreeg dat de laatste van mijn grootouders was overleden. Je moet iets met het fenomeen eindigheid, want je kunt er niet omheen.

Hoe dan? Psychiater en filosoof Damiaan Denys zegt het zo: “De eindigheid van het leven is één van de mooiste geschenken die we hebben gekregen. Stel je voor dat we 8000 jaar zouden leven, wat zouden we dan gaan doen? Alles wordt betekenisloos. Het leven is zo waardevol door het tijdelijke karakter en omdat het zeldzaam is”.

Denys zegt in hetzelfde interview met Radio 1: “het leven is eigenlijk een prachtige film, omdat we niet weten wanneer de dood komt en hoe die komt.” Lang leve de eindigheid dus. Daar zou nog veel meer over te zeggen zijn, maar ook deze tekst is onderworpen aan de eindigheid (gelukkig maar) en dus is het aan ieder van ons om zelf betekenis te geven aan de eindigheid waar we niet omheen kunnen.

Ralf Smeets, geestelijk verzorger Zuyderland

De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen.
En iedereen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.
We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien.
Zo heeft de aarde ons geleerd
dat ál wat sterft zal bloeien.

Toon Hermans
Foto M. Gubbels